Numer 7(397)    Lipiec 2018Numer 7(397)    Lipiec 2018
fot.
Prawosławie na świecie
oprac. Ałła Matreńczyk
Finlandia
Jubileusz Koniewskiego Monasteru
625 rocznicę powstania obchodził od 11 do 13 czerwca, położony na wyspie Koniewiec na jeziorze Ładoga, Koniewski Monaster Narodzenia Bogarodzicy.
11 czerwca delegacja rosyjskiej Cerkwi z archimandrytą monasteru, biskupem wyborskim i priozierskim Ignacym, przybyła do posiadłości Hiekka w Finlandii, w której w latach 1940-1956 trudziło się i modliło 32 ewakuowanych koniewskich mnichów. Dzisiaj posiadłość należy do rodziny Kirsi, która z szacunkiem traktuje ważne dla braci miejsce. Jest tu nieduża kapliczka, zachowane są fundamenty monasterskich budynków. Rodzina Kirsi corocznie przyjmuje w posiadłości przedstawicieli rosyjskiej i fińskiej Cerkwi.
Tym razem goście i gospodarze uczestniczyli w posiedzeniu Stowarzyszenia Koniewiec, którego działalność skierowana jest na odbudowę Koniewskiego Monasteru.
Na terenie posiadłości Hiekka znajduje się też cmentarz monasterski, na którym spoczywają ciała 23 członków koniewskiej wspólnoty. Biskup Joennsu Arseniusz odprawił panichidę i wieczernię, a następnego dnia, we współsłużeniu z duchownymi obydwu Cerkwi – w cerkwi św. Arseniusza Koniewskiego – Liturgię.
Po południu goście udali się do Kuopio, duchowego centrum fińskiego prawosławia. Mieści się tutaj zbudowany w latach 1806-1815 sobór św. Mikołaja i prawosławne muzeum. Podczas spotkania z wiernymi namiestnik wspólnoty, ihumen Aleksander, opowiedział o bieżącym życiu monasteru, podkreślając jak bardzo poprawił się byt braci i pielgrzymów po doprowadzeniu stałych dostaw prądu na wyspę i modernizacji statku wspólnoty „Koniewiec”.
Goście obejrzeli też zorganizowaną w prawosławnym monasterze wystawę ikon rosyjskiej północy.
13 czerwca biskupi Arseniusz, Ignacy i kronsztadzki Nazariusz wspólnie odsłużyli Liturgię w położonym w majątku Papinnijemi Nowo – Waałmskim Monasterze.
Wspólnota Narodzenia Bogarodzicy została założona na wyspie Koniewiec przez św. Arseniusza Koniewskiego w 1393 roku. Po zniszczeniu w 1610 roku, do zakończenia wojny północnej, wyspa przez sto lat znajdowała się pod szwedzkim panowaniem, ale monaster zdołał odrodzić się z ruin.
Od 1918 roku Koniewiec należał do Finlandii. W latach 30. kwaterowały na wyspie oddziały fińskiej armii, wyspę umacniały stanowiska artylerii. W sierpniu 1944 roku Koniewiec ostatecznie znalazł się w ZSRR. W 1991 monaster został zwrócony rosyjskiej Cerkwi, a w 2013 roku, po powstaniu wyborskiej diecezji, jego archimandrytą został biskup Ignacy.
W obitieli, przy udziale kampanii Rosnieft, trwają prace restauracyjne. Doprowadzono zewnętrzne zasilanie energetyczne, trwają prace nad polichromią górnej cerkwi monasterskiego soboru. Dolna cerkiew Spotkania Pańskiego jest już odrestaurowana, odrestaurowano też korpus ihumena, którego pierwsze piętro zajmuje piętnastu braci. Od 2001 pracuje monasterska służba pielgrzymkowa, w marcu przemianowana na ośrodek pielgrzymkowy wyborskiej diecezji „Koniewiec”.

Francja
O prawosławiu we Francji
O prawosławiu we Francji opowiedział na konferencji poświęconej wpływowi nowych cyfrowych technologii na prawosławną duszpasterską opiekę, jaka 18-21 czerwca odbyła się w Akademii Prawosławnej na Krecie, o. Żiwko Paniew.
Obecność prawosławia nad Sekwaną związana jest z kilkoma falami emigracji z tradycyjnie prawosławnych krajów – Rosji, Grecji, Serbii, Rumunii, Bułgarii czy Bliskiego Wschodu. Obecnie, według różnych statystyk, liczbę prawosławnych szacuje się od 500 000 do 700 000. Cerkwie prawosławne we Francji tworzą 273 parafie, 27 monasterów, trzy szkoły teologiczne. Prawosławni wydają siedem czasopism, mają trzy wydawnictwa, dwa programy telewizyjne (France 2 i KTO), osiem emitowanych raz na dwa tygodnie i raz w miesiącu audycji radiowych, siedem stron internetowych, 23 organizacje charytatywne.
Prawosławne parafie we Francji zgrupowane są w dziewięciu jurysdykcjach: Rosyjskiej Cerkwi Prawosławnej, Patriarchatu Konstantynopolitańskiego, Patriarchatu Antiocheńskiego, Gruzińskiej Cerkwi Prawosławnej, Bułgarskiej Cerkwi Prawosławnej, Serbskiej Cerkwi Prawosławnej, Rumuńskiej Cerkwi Prawosławnej, a także rosyjskiego egzarchatu Patriarchatu Konstantynopolitańskiego i Rosyjskiej Cerkwi za Granicą.
Wszyscy kanoniczni hierarchowie wchodzą w skład Zgromadzenia Francuskich Biskupów Prawosławnych, utworzonego w 1967 roku w celu koordynacji i podejmowania wspólnych działań oraz reprezentowania stanowiska prawosławnych przed władzami francuskimi.
Kler prawosławny liczy około 330 duchownych i diakonów, w większości żonatych. Większość duchownych wykonuje także świecki zawód.
– Można powiedzieć, że prawosławne parafie starają się zachować tradycje swoich krajów, ale także zachowują miejsce dla nowo nawróconych wiernych – podkreśla Żiwko Paniew. – W ramach narodowych diasporalnych jurysdykcji powstały francuskie parafie, ale obecnie funkcjonują one w warunkach ograniczonych środków i wyłącznie dzięki ofiarom wiernych. Tym niemniej język francuski coraz częściej wykorzystywany jest w liturgicznej praktyce tradycyjnych parafii. Prawosławne parafie nie otrzymują subsydiów ze strony państwa, władz regionalnych czy gminnych, na mocy ustawy z 1905 roku o oddzieleniu Kościoła od państwa.
Omawiając obecność francuskiego prawosławia w Internecie, o. Żiwko podkreślił, że jest ono niewystarczające. Strony internetowe ma jedynie 38 proc. prawosławnych parafii, 40 proc. monasterów, 28 proc. czasopism, 67 proc. wydawnictw, 61 proc. organizacji charytatywnych. Strony są zakładane ze składek parafian albo przez nich samych, umieszczone na bezpłatnych bądź wspólnych platformach, z użyciem starych technologii. – Prawosławne strony internetowe we Francji zatrzymały się w XX wieku – zauważył.

(ciąg dalszy dostępny w wersji drukowanej lub w E-wydaniu Przeglądu Prawosławnego)

Na podstawie pravoslavie.ru
oprac. Ałła Matreńczyk
fot. pravoslavie.ru

Twoja opinia


imię:
email:
komentarz
wpisz tekst z obrazka: token